فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شدست
چیزی ز ماه بودن تو کم نمی شود
گیرم که برکه ای نفسی عاشقت شدست
ای سیب سرخ غلتزنان در مسیر رود
یک شهر تا به من برسی عاشقت شدست
پر می کشی و وای به حال پرنده ای
کز پشت میله قفسی عاشقت شدست
آیینه ای و آه که هرگز برای تو
فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شدست
فاضل نظری
ندانم كان مه نامهربان ، يا دم كند يا نه ؟
فريب انگيز من ، با وعده اي شادم كند يانه ؟
خرابم آنچنان ، كز باده هم تسكين نمي يابم
لب گرمي شود پيدا كه آبادم كند يانه ؟
صبا ا زمن پيامي ده ، با آن صياد سنگين دل
كه تا گل درچمن باقي است ، آزادم كند يا نه ؟
من از ياد عزيزان ، يك نفس غافل نيم اما
نمي دانم كه بعد از من ، كسي يادم كند يا نه ؟
رهي ، از نالم خون مي چكد ، اما نمي دانم .
كه آن بيداگر ، گوشي بفريادم كند يا نه ؟
رهی معیری
| کسی که روی تو بیند نگه به کس نکند | ز عشق سیر نباشد ز عیش بس نکند | |
| در این روش که تویی پیش هر که بازآیی | گرش به تیغ زنی روی بازپس نکند | |
| چنان به پای تو در مردن آرزومندم | که زندگانی خویشم چنان هوس نکند | |
| به مدتی نفسی یاد دوستی نکنی | که یاد تو نتواند که یک نفس نکند | |
| ندانمت که اجازت نوشت و فتوی داد | که خون خلق بریزی مکن که کس نکند | |
| اگر نصیب نبخشی نظر دریغ مدار | شکرفروش چنین ظلم بر مگس نکند | |
| بنال سعدی اگر عشق دوستان داری | که هیچ بلبل از این ناله در قفس نکند |
به شوق آنکه به سوی تو نامه ای بفرستم
شبی سیاه چو زلف تو تا سپیده نشستم
چو رفتم آنکه کنم نامه را به نام تو آغاز
نداد گریه مجالم فتاد خامه ز دستم
میان آینه اشک عکس روی تو دیدم
که خنده بر لب و چشمی به سوی من نگران داشت
نشان مهر در آن نقش دلفریب ندیدم
نگاه سوی من و دل به جانب دگران داشت
میان گریه نوشتم که ای ستاره بختم
بر آسمان وفا خیره ماندم و ندمیدی
در آرزوی محبت امید دل به تو بستم
چه آرزو؟ چه محبت؟ کدام دل؟ چه امیدی؟
چه شد که رشته این عشق دلفروز بریدی؟
چه شد که جام وفا را به دست قهر شکستی؟
چه روزها و چه شبها که ای پرنده عرشی
به انتظار نشستم به بام من ننشستی
مگر به یاد نداری میان باغ که با من
شکوفه بود و تو بودی و ماهتاب بهاری
لبان پر هوس ما به کار بوسه ربایی
صفای چشمه مهتاب گرم آینه داری
بسی شکوفه به زلف تو دانه دانه نشاندم
شراب عشق ز چشم تو قطره قطره چشیدم
به پای تا سر تو جای جای بوسه نهادم
ز چشم خامش تو حرف حرف راز شنیدم
شکوفه ها چو به زلفت نشست در شب مهتاب
نگاه گفت که: برگرد مه ستاره نشسته
دو نسترن به بناگوش خود نهادی و گفتم:
به لاله های بهاری دو گوشواره نشسته
صفای شانه آن سینه سپیدتر از یاس
ز لطف بود چو آیینه در برابر مهتاب
شراب نور چو بر سینه سپید تومی ریخت
چو برف بود که بارد شبی به چشمه سیماب
هنوز بانگ و در گوش من نشسته که گفتی
غریب عشقم و آغوش گرم توست پناهم
به جر لبان تو هرگز لبی به بوسه نگیرم
به غیر عشق تو عشق کسی به سینه نخواهم
هنوز خانه من بوی عطر زلف تو دارد
هنوز از همه سو بانگ نرم پای تو آید
نوای گرم پریچهرگان چو بشنوم از دور
میان آنهمه در گوش من صدای تو آید
سپیده سر زد و آن نامه را به یاد تو بستم
به سوگ گریزان خویش اشک فشاندم
نهادمش به لب و با لبان داغ و عطشناک
به یاد روی تو، بر روی نامه ، بوسه فشاندم
بگفتمش : برو ای نامه قاصد دل من باش
بگو به یار گریزان ، حکایتی که تو داری
تو زودتر ز من ای نامه! روی دوست ببینی
چرا حسد نبرم بر سعادتی که تو داری؟
در گیر و دار مستی دیشب ربود از من دلی چشمش گواهی می دهد ابروش حاشا می کند
چو پنچه آن آشفته مو از زلف بیرون می کشد یک شهر دل در پیچ و تاب طره اش جا می کند
در زیر پای بوته هرزی شقایق له شده اما برای ماندن سرخش تقلا می کند
در سینه های صیقلی هر لحظه گردد منجلی کاری که با موسی دمی در طور سینا می کند
آیینه دق کرده ام در حسرت دیدار تو یک انعکاس سبز تو صد عقده را وا می کند
به راه مي افتد كوپه كوپه ســــوت زنان ... قــطاري از كلمـــــات ِ سياه تــــــا ، نقطه
و مـن كــه يك كلمه هستم از تو ميپرسم كجـــاست اول ِ ايــن جمله و كجا نقطه ؟
و تو به گريه مي افتي درون كوپه ي خود : ـــ نميــرسيم منو تو به هم ، چرا نقطه ؟
قطـــار ميپيچد ســمت ِ سطـــر ِ پاييني و بــــــاز مقصد دلگــير ِ كـــوپه ها ، نقطه
ــ بيا به كوپه ي من ، نحو جمله را بشكن ! نپــرس در ســر ِ خــط مانده ايم يا نقطه
ـــ ولي اگر ته دره سقــوط كردم ، بعــــــد ؟ ـــ نوشته خواهد شد جاي تو ، سه تا نقطه
قطار سوت زد و ايستاد با وحشت ...... و بــعــد هر كــلـمه اشـك ريخت ، با نقطه
و ريل خـالي و متروك ، سـطر ِ گنگي شد از ابتـــدا نـقطــه ، تــــا به انتهـــــا ، نقطه
و دفتر کودک مثـل آســـــمان شده بود ؛ كلاس ، روشـن و جاي سـتـاره ها ، نقطه !
باز آواره و تنها ماندم پس از این با دل شیدا چه کنم
ای فروزنده چراغ دل من بی تو در ظلمت شبها چه کنم
از دیار تو چه دور افتادم شهره شهر به آوارگیم
ای امید دل محنت کش من رحم کن رحم به بیچارگیم
من از آن دم که زمادر زادم سرنوشتم غم و تنهایی بود
حاصل زندگی بی ثمرم درد شیدایی و رسوایی بود
تاکه دورم زتو ای مونس جان مرگ خود را زخدا می طلبم
همه اعضای تنم نعره کشند که تورا باز تو را می طلبم
در نهانخانه جان و دل خویش آتش عشق تو افروخته ام
یاد آغوش هوس پرور تو زند آتش به دل سوخته ام
گریه میکردی و من در بر تو خسته دل رخت سفر پوشیدم
تشنگی بس که به دل بود مرا اشک چشمان تو را نوشیدم
زان همه اشک که از چشم تو ریخت گرچه طوفان دلت را ننشاند
همچو یادی که ز عشفی ماند جای یک قطره بر این دفتر ماند
مانده چون عکس شفق در دل بحر رنگ لبهای تو بر دفتر من
جوشد از سینه این چشمه خون شعر سوزنده تر از آذر من
سوزد از داغ جدایی جگرم دوستان درد مرا چاره کنید
به من آرید دل آرامم را رحم بر این دل آواره کنید
هیچ داری خبر ای مایه ناز که چه باجان و دل من کردی
یک جهان اشک فرو ننشاند آتشی را که تو روشن کردی
دل من سایه صفت در پی توست گرچه تو بی خبر از حال منی
هر کجا باشی و هر جا باشم عاقبت مال منی مال منی
به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد
و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد
دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس
سند عشق، به امضاء شدنش می ارزد
گر چه من تجربه ای از نرسیدن هایم دارم
کوشش رود به دریا شدنش می ارزد
کیستم؟ باز همان آتش سردی که هنوز
حتم دارد که به اِحیا شدنش می ارزد
با دو دستِ تو فرو ریختنِ دم به دمم
به همان لحظۀ برپا شدنش می ارزد
دل من در سبدی، عشق به نیل تو سپرد
نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد
سالها ... گر چه در پیله بمانَد غزلم
صبرِ این کرم به زیبا شدنش می ارزد
مژه به مژه باز شو آخر دو چشم ناز
وا کن دري به غربت شاعر دو چشم ناز
مصرع به مصرع از پي هم بيت شو مرا
بيتي که از ازل متبادر دو چشم ناز
اي ناسروده ي متوارد طلسم شعر
اي در خيال نا متصور دو چشم ناز
اي جنگلان توأم هم سبز هم و سياه
دو طوطي و دو مرغ مهاجر دو چشم ناز
مي قهوه خانه هاي سر راه توأمان
دو چشم خوش،دو چشم مخدر،دو چشم ناز
هر يک در اول آخر راه ازل ابد
هر دو پناه جان مسافر دو چشم ناز
اي زن فرشته!نيمه ي ماه آفتابيت
آيا کجاست باطنِ ظاهر؟دو چشم ناز
آيا نمي شوي متمايل به آه من
ابروي نازک متغير دو چشم ناز؟
اي هر دو تا يکي و يکي نه دو لا اله
شرک يگانه!مطلق کافر!دو چشم ناز
اي هر دو شاعران قديم ازل که با
آخر زمان شديد معاصر دو چشم ناز
پس يا شما به دفتر من يک غزل شويد
يا من بدل شوم به دو شاعر دو چشم ناز
آمـــد درست زیر شبستــان گل نشست
دربین آن جماعت مغــرورشب پرست
یک تکــه آفتاب نه یک تکـه از بهشت
حالا درست پشت ســرمن نشسته است
این بیت، مطلـع غزلـی عاشقانــه است
این سـومین ردیف نمـازی خیالی است
گلدستـه اذان و من وهـای، هـای، های
الـلـه اکبــر، انا فی کل واد........مست
سبحــان من یمیت و یحیــی و لا الــــه
الاهـو الــذی اخـذ العهـد فــی الالســت
یک پرده بازپشت همین بیت می کشیم
اوفکرمی کنیم در این پرده مانده است
· · · · · · · · · · · · · · · · ·
ســــارا... سـلام... اشهــد ان لا الـــه تــو
با چشم های سرمـه ای ان لاالـــه.. مست
دل می بری که حی علی..های های های
هرجا که هست، پرتوی روی حبیب هست
بــالا بلنــد! عقــد تــــو را بــا لبـــــان من
آن شب مگـرفـرشتـه ای ازآسمان نبست؟
بـاران جل جل شب خـرداد، تــوی پـارک
مهرت همان شب اشهد ان..دردلم نشست
آن شب کبـو... کبـوتری از بامتـان پریــد
نم.. نم.. نما.. نمازتودربغض من شکست
سبحــان من یمیت ویحیــی و لاالــــــــــه
الا هـو الـــذی اخــذ العهـد فـــی الالسـت
سبحـان رب هـرچــه دلــم را زمن بـریـد
سبحـان رب هـرچـه دلـم را زمن گسست
سبحـان ربی الـ... من وســارا... بحمــده
سبحان ربی الـ...من، وسارادلش شکست
سبحان ربی الـ... من وسارابه هم رسیـ...
سبحان تابه کی من واودست روی دست؟
زخمم دوبــاره واشــد و ایــاک نستعیـــن
تااهـدنا الـ... سـرای توراهی نمانده است
مغضوب این جماعـت پرهای و هـوشدم
افتــادم ازبهشت بـــراین ارتفـــاع پســـت
· · · · · · · · · · · · · · · · ·
یک پــرده بـازبین مـن و او کشیـده انـد
سـارا گمانم آن طرف پرده مانـــده است
محمدحسین بهرامیان
چه میخواهی از این خون خوردن دل
چکیده خون دل بر دامن جان
گرفته جان پرخون دامن دل
از آن روزی که دل دیوانه تست
به صد جان من شدم در شیون دل
چو رسوا کرد ما را درد عشقت
همی کوشم به رسوا کردن دل
منادی میکند در شهر امروز
که خون عاشقان بر گردن دل
مکن جانا دل مارا نگه دار
که آسان است بر تو بردن دل
چو گل اندر هوای روی خوبت
به خون در می کشم پیراهن دل
بیا جانا دل عطار کن شاد
که نزدیک است وقت رفتن دل
دوستت دارم و دانم که تويی دشمن جانم
از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم
غمم اين است که چون ماه تو انگشت نمايی
ورنه غم نيست که درعشق تورسوای جهانم
ساز بشکسته ام و طاير پر بسته نگارا
عجبی نيست که اينگونه غم افزاست فغانم
آن لييم است که چيزی دهد و باز ستاند
جان اگر نيز ستانی ز تو من دل نستانم
مرغکان چمنی راست بهاری و خزانی
من که در دام اسيرم چه بهارم چه خزانم
ترسم اندر بر اغيار برم نام عزيزت
چه کنم ؟ بی تو چه سازم؟ شده ای ورد زبانم
باور نداشتم که گل آرزوی من
با دست نازنین تو بر خاک اوفتد
با این همه هنوز به جان می پرستمت
یا الله اگر که عشق چنین پاک اوفتد
می بینمت هنوز به دیدار واپسین
گریان درآمدی که : فریدون خدا نخواست
غافل که من به جز تو خدایی نداشتم
اما دریغ و درد نگفتی چرا نخواست
بیچاره دل خطای تو در چشم او نکوست
گوید به من : هر آنچه که او کرد خوب کرد
فردای ما نیامد و خورشید آرزو
تنها سپیده ای زد و آنگه غروب کرد
بر گور عشق خویش شباهنگ ماتمم
دانی چرا نوای عزا سر نمی کنم
تو صحبت محبت من باورت نبود
من ترک دوستی ز تو باور نمی کنم
پاداش آن صفای خدایی که در تو بود
این واپسین ترانه ترا یادگار باد
ماند به سینه ام غم تو یادگار تو
هرگز غمت مباد و خدا با تو یار باد
دیگر ز پا افتاده ام ای ساقی اجل
لب تشنه ام بریز به کامم شراب را
ای آخرین پناه من آغوش باز کن
تا ننگرم پس از رخ او آفتاب را
فریدون مشیری
مردم از این همه اندوه مرا یار کجاست
بهر بیمار بگویید پرستار کجاست
شب و روزم همه بی ماه رخش تاریک است
ای همه شب زدگان ماه شب تار کجاست
مرد پروانه از این دربه دری و غم یار
شمع گریان زچه رو رام شد و نار کجاست
ناز شیرین که کشد بعد فراق فرهاد
تیشه و سنگ غم و ناله کُهسار کجاست
چشم گریان و رخ زرد مرا بین و مپرس
سرو خوش قامت و آن خنده به رخسار کجاست
نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت
که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت
تحمل گفتی و من هم که کردم سالها اما
چقدر آخر تحمل بلکه یادت رفته پیمانت
چو بلبل نغمه خوانم تا تو چون گل پاکدامانی
حذر از خار دامنگیر کن دستم به دامانت
تمنای وصالم نیست عشق من مگیر از من
به دردت خو گرفتم نیستم در بند درمانت
امید خسته ام تا چند گیرد با اجل کشتی
بمیرم یا بمانم پادشاها چیست فرمانت
چه شبهائی که چون سایه خزیدم پای قصر تو
به امیدی که مهتاب رخت بینم در ایوانت
دل تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست
امان ای سنگدل با درد و اندوه فراوانت
به شعرت شهریارا بیدلان تا عشق می ورزند
نسیم وصل را ماند نوید طبع دیوانت
سعدی
بر تار بزن زخمه که دل پر خون است
از رنگ رخم بدان که حالم چون است
از دست نگار وای از دست نگار
از دیده من روانه صد جیحون است
جان و جهان! دوش كجا بودهاي
ني غلطم، در دل ما بودهاي
دوش ز هجر تو جفا ديدهام
اي كه تو سلطان وفا بودهاي
آه كه من دوش چه سان بودهام
آه كه تو دوش كه را بودهاي !
رشك برم كاش قبا بودمي
چونكه در آغوش قبا بودهاي
زهره ندارم كه بگويم ترا
بي من بيچاره چرا بودهاي؟!
يار سبك روح به وقت گريز
تيز تر از باد صبا بودهاي
بي تو مرا رنج و بلا بند كرد
باش كه تو بنده بلا بودهاي
رنگ رخ خوب تو آخر گواست
در حرم لطف خدا بودهاي
رنگ تو داري، كه زرنگ جهان
پاكي، و همرنگ بقا بودهاي
آينهي رنگ تو عكس كسيست
تو ز همه رنگ جدا بودهاي
نه لب گشایدم از گل، نه دل کشد به نبید
چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو رسید
نشان داغ دل ماست لالهای که شکفت
به سوگواری زلف تو این بنفشه دمید
بیا که خاک رهت لالهزار خواهد شد
ز بس که خون دل از چشم انتظار چکید
بیاد زلف نگونسار شاهدان چمن
ببین در آینهی جویبار گریهی بید
چه جای من که در این روزگار بی فریاد
ز دست جور تو ناهید بر فلک نالید
به دور ما که همه خون دل به ساغرهاست
ز چشم ساقی غمگین که بوسه خواهد چید؟
گذشت زمان عمر و به دل عشوه میخریم هنوز
که هست در پی شام سیاه صبح سپید
کراست سایه در این فتنه ها امید امان؟
شد آن زمان که دلی بود در امان امید
مهدی اخوان ثالث
صاحبدلان بگوییدبر رفع قصه راهی
از آن زمان که گشتم مفتون ومست و مجنون
آشفته گشته ام چون در پشت ابر ماهی
دلبر چو در بر من زلف طلاش بفشاند
چون غرقه ای به دریا از دل کشیدم آهی
می بینمش به هر روز دل مي برد به يغما
دل ها چوشام تيره ،معشوق چون پگاهي
من پادشاه دهرم وين را سزاست گفتن
چون بي تو كس ندارد در دهر عز و جاهي
جز يك امل به دنيا ديگر امل ندارم
يك دم به يك دل سير بر مه كنم نگاهي
چو خیال آب روشن که به تشنگان نمایی
تو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستی
چه از این به ارمغانی که تو خویشتن بیایی
تو جفای خود بکردی و نه من نمی توانم
که جفا کنم ولیکن نه تو لایق جفایی
چه کنند اگر تحمل نکنند زیر دستان
تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشاهی
من از آن گذشتم ای یار که بشنوم نصیحت
برو ای فقیه و با ما مفروش پارسایی
سخنی که با تو دارم به نسیم صبح گفتم
دگری نمی شناسم تو ببر که آشنایی
تو که گفته ای تحمل نکنم جمال خوبان
بکنی اگر چو سعدی نظری بیازمایی
در چشم بامدادان به بهشت برگشودن
نه چنان لطیف باشد که به دوست برگشایی
سعدی
جدا از دیگران تنها به پیش غم نشستم من
چنین ابراز می کردم که من خشنود از این دردم
ولیکن کس ندانست این که در باطن شکستم من
دگر بر آن رخ زیبا نگه هرگز نمی کردم
چنینش می نمودم کز غمش رندانه رستم من
من از جام نگاه او بدم هر لحظه ای سرمست
ولی تصویر می کردم زجام باده مستم من
نبودم لاف زن اما بگفتم من رقیبا ن را
کشیدم از سر عشقش رضامندانه دستم من
دگر زین دوری و فرقت شدم بی طاقت و خسته
رفیقانم خداحافظ سفر را بار بستم من
میگن یه روز سعدی با معشوق خودش تو مجلسی بوده و معشوقه سعدی به اون نگاه میکرده ولی شاعر ما هیچ تو جهی به معشوقه بیچاره نمیکرده بعد از تمام شدن مجلس معشوقه به سعدی میگه:
من چرا دل به تو دادم که دلم می شکنی
یا چه کردم که نظر باز به من می نکنی
سعدی هم جوابشو اینطوری میده(فقط تو رو خدا ببینید چی میگه....)
دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست
تا نگویند رقیبان که تو منظور منی
دیگران چون بروند از نظر از دل بروند
تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی
ادامه این غزل زیبا رو می تونید تو غزلیات سعدی بخونید..
حیف باشد که تو یار من و من یار تو باشم
تو مگر سایه لطفی به سر وقت من آری
که من آن مایه ندارم که به مقدار تو باشم
نه در این عالم دنیا که در آن عالم عقبی
همچنان بر سر آنم که وفادار تو باشم
خویشتن بر تو نبندم که من از خود نپسندم
که تو هرگز گل من باشی و من خار تو باشم
گر چه دانم که به وصلت نرسم باز نگردم
تا در این راه بمیرم که وفادار تو باشم
خاکبادا تن سعدی که تو او را نپسندی
که نشاید که تو فخر من و من عار تو باشم
ابر دلتنگم اگر زار نبارم چه کنم
نیست از هیچ طرف راه برون شد ز شبم
زلف افشان تو گردیده حصارم چه کنم
از ازل ایل و تبارم همه عاشق بودند
سخت دلبسته این ایل و تبارم چه کنم
من کزین فاصله غارت شده چشم توام
چون به نزدیک تو افتد سرو کارم چه کنم
یک به یک با مژه هایت دل من مشغول است
میله های قفسم را نشمارم چه کنم
سید حسن حسینی